Thor obsada

Są filmy, które pamiętamy ze względu na fabułę. Są takie, które zapamiętujemy przez efekty specjalne. I są takie, które przeżywają kolejne dekady wyłącznie dzięki obsadzie – dzięki temu, że jakiś aktor spojrzał w kamerę w odpowiedni sposób, powiedział jedno zdanie z właściwą intonacją i nagle uwierzyliśmy, że na ekranie stoi bóg. Thor – zarówno ten z 2011 roku w reżyserii Kennetha Branagha, jak i jego kolejne odsłony – to przypadek fascynujący, bo seria zaczęła się od autentycznej odwagi castingowej, by z każdą kolejną częścią stopniowo zamieniać się w sprawnie zarządzany produkt. Produkt z twarzą Chrisa Hemsworth na okładce i coraz mniejszą liczbą powodów do ekscytacji wewnątrz.

Thor obsada to temat, który pozornie wydaje się prosty: weź komiks Marvela, obsadź muskularne, znajome twarze, dodaj kilku aktorów z Oscarem lub nominacją w CV i sprzedaj całość jako kinowe wydarzenie sezonu. W praktyce – szczególnie gdy przyjrzymy się czterem filmom serii – obraz jest znacznie bardziej skomplikowany i, powiedzmy sobie wprost, nierówny. Nierówny w sposób, który czasem zachwyca, a czasem irytuje.

Bogowie i śmiertelnicy – pełna obsada serii w liczbach

Zanim przejdziemy do analizy, warto uporządkować, kto w tej nordyckiej historii w ogóle się pojawia. Poniższa tabela obejmuje kluczowych aktorów z głównych odsłon serii.

Zobacz także Obsada X-Men Pierwsza Klasa – kolejny przykład superbohaterskiego kina, w którym decyzje castingowe okazały się kluczowe dla odbioru całości.

Obsada Thor – kto naprawdę robi różnicę

Kiedy Kenneth Branagh w 2011 roku brał się za ekranizację Thora, wiele osób kręciło głową z niedowierzaniem. Człowiek od Szekspira ma robić film o nordyckim bogu z Marvela? A jednak właśnie to zderzenie – klasycznego aktora i reżysera teatralnego z komiksowym materiałem – nadało pierwszemu Thorowi ton, którego żadna kolejna część nie zdołała powtórzyć. Thor obsada z 2011 roku to jedna z najciekawszych decyzji, jakie Marvel Studios podjął w historii MCU.

Chris Hemsworth

Chris Hemsworth jako Thor był wyborem tyleż logistycznym, co artystycznym. Australijczyk z odpowiednią sylwetką, charyzmą i – co najważniejsze – naturalnym poczuciem humoru, które pozwoliło mu przez cztery filmy balansować między heroizmem a autoironią. Hemsworth jest w tej roli dobry, momentami bardzo dobry. Problem w tym, że seria nigdy nie postanowiła go naprawdę sprawdzić jako aktora. Dała mu mięśnie, młot, kilka żartów i poleciała dalej. A on – lojalnie – nie wyskoczył poza to, czego od niego oczekiwano.

• Thor (2011)
• Thor: Mroczny Świat (2013)
• Thor: Ragnarok (2017)
• Thor: Miłość i Grom (2022)

Tom Hiddleston

Na tle Hemsworth największą gwiazdą całego projektu pozostaje Tom Hiddleston jako Loki – i jest to opinia, z którą nie będę polemizował, bo dane są po prostu niepodważalne. Hiddleston stworzył postać, która przez lata stała się twarzą nie tylko serii, ale całego pierwszego etapu MCU. Loki to postać napisana z ambicją, ale to Hiddleston sprawił, że stała się żywa – z każdym spojrzeniem, z każdą nutą sarkazmu w głosie, z każdym momentem, gdy za fasadą wyrachowanego villaina dało się zobaczyć coś bardzo ludzkiego.

• Thor (2011)
• Thor: Mroczny Świat (2013)
• Thor: Ragnarok (2017)
• Thor: Miłość i Grom (2022)

Natalie Portman

Natalie Portman jako Jane Foster to historia bardziej skomplikowana. W 2011 roku jej rola była relatywnie drugorzędna – naukowczyni zakochana w przystojnym bogu, napisana po łebkach. Aktorka robiła co mogła, ale materiał jej na to nie pozwalał. Kiedy wróciła w Thor: Miłość i Grom (2022), otrzymała znacznie więcej do zagrania: Jane przechodzi transformację, staje się Potężną Thor, zmaga się z chorobą. Portman skorzystała z tej szansy – i to właśnie jest tragedia: przez dwie dekady mogła tworzyć pełnokrwistą postać, a dostała ją dopiero przy czwartym podejściu.

• Thor (2011)
• Thor: Mroczny Świat (2013)
• Thor: Miłość i Grom (2022)

Więcej znajdziesz tutaj: Obsada Władca Pierścieni Powrót Króla – kolejna epicka produkcja, w której aktorzy drugiego planu ukradli serca widzów nie mniej skutecznie niż gwiazdy pierwszoplanowe.

Między olśnieniem a zmarnowanym potencjałem

Thor: Ragnarok (2017) w reżyserii Taiki Waititi to film, przy którym casting osiągnął jednocześnie szczyt i dno swoich możliwości. Z jednej strony – Cate Blanchett jako Hela. Blanchett to aktorka, która potrafi zagrać wszystko, i w tej roli widać to w każdym kadrze. Jest drapieżna, elegancka i autentycznie groźna. Hela to prawdopodobnie najlepiej zagrany antagonista w historii serii, a może jeden z lepszych w całym MCU.

Tessa Thompson jako Valkyrie to z kolei przykład castingowego odkrycia, które powinno nauczyć Marvela czegoś ważnego: nie zawsze potrzebujesz największej gwiazdy. Czasem potrzebujesz właściwej osoby. Thompson wniosła do serii energię i wiarygodność, której brakowało w poprzednich częściach.

A po drugiej stronie tego samego medalu: Thor: Miłość i Grom (2022) i Christian Bale jako Gorr Rzeźnik Bogów. To jeden z najbardziej paradoksalnych przypadków obsadowych, z jakimi miałem do czynienia w kinie superbohaterskim. Bale jest na ekranie wspaniały – charakteryzacja, praca głosem, fizyczność, wewnętrzna intensywność tej roli. I jednocześnie jego postać jest konsekwentnie spychana na margines na rzecz komediowych gagów i kolorowych efektów specjalnych. Marvel zatrudnił jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia i dał mu – umownie – piętnaście minut pełnokrwistej sceny. Resztę przegrało z montażem.

Russell Crowe jako Zeus to przykład zupełnie innego problemu. Postać grana jest z wyraźnym przymrużeniem oka – komediowo, hałaśliwie, z wyolbrzymioną gestykulacją. Crowe robi to, o co go proszono, ale efekt jest nie tyle zły, co pusty. To casting pod rozpoznawalność nazwiska, a nie pod potrzeby historii.

Aktorzy z drugiego planu, którym ukradł się ekran

Seria Thor to również galeria postaci drugoplanowych, które zasługują na osobną wzmiankę – choćby dlatego, że część z nich jest konsekwentnie lepiej obsadzona niż mogłoby to wynikać z ich znaczenia fabularnego.

Idris Elba

Idris Elba jako Heimdall to przypadek klasyczny: aktor z ogromnym talentem i naturalną, niemal królewską charyzmą, któremu przez trzy filmy dano dokładnie tyle ekranu, ile potrzeba do wypowiedzenia kilku zdań i otwarcia tęczowego mostu. To marnotrawstwo zasobów, które w branży filmowej nie zdarza się zbyt często – gdy ktoś tej klasy co Elba siedzi przez większość czasu w tle, coś ewidentnie poszło nie tak.

Stellan Skarsgård

Stellan Skarsgård jako Erik Selvig to rola, którą łatwo przeoczyć, a która przez trzy filmy robiła dokładnie to, czego wymagała narracja: dostarczała ekspozycji, tworzyła komediowe momenty i zakotwiczała opowieść o bogach w czymś rozpoznawalnie ludzkim. Solidna, nieoglądalna praca – i właśnie dlatego warta wymienienia.

Kat Dennings

Kat Dennings jako Darcy Lewis działa na zasadzie kontrapunktu – kiedy wokół dzieje się zbyt wiele kosmicznego patosu, Darcy przynosi ziemski, nieco absurdalny humor. Dennings jest w tej roli przekonująca, choć postać jest napisana raczej jako funkcja dramaturgiczna niż jako pełny człowiek.

Podobny przypadek to Obsada Valerian i Miasto Tysiąca Planet – film, w którym aktorzy drugoplanowi niejednokrotnie przyćmiewali gwiazdy pierwszego planu.

Kiedy casting zmienia się w marketing

Tu trzeba powiedzieć coś niepopularnego: od pewnego momentu decyzje obsadowe w serii Thor przestały być przede wszystkim artystyczne, a zaczęły być przede wszystkim komunikacyjne. Każde nowe nazwisko w obsadzie stawało się osobnym wydarzeniem PR-owym, tematem newsów i powodem do spekulacji w mediach społecznościowych. Casting przestał służyć filmowi. Film zaczął służyć castingowi.

Christian Bale w Gorr Rzeźniku Bogów? Świetny nagłówek. Russell Crowe jako Zeus? Kolejny wielki news. Natalie Portman z powrotem jako Thor? Wystarczyło na miesiące rozmów. Wszystkie te decyzje były doskonale przemyślane z punktu widzenia algorytmu i streamingowej logiki angażowania uwagi widza. Tylko że algorytm nie siada w kinie z popcornem i nie odczuwa zawodu, gdy postać grana przez Bale’a znika z ekranu w połowie opowieści.

To jest właśnie ta pułapka, w którą co jakiś czas wpadają wielkie studia: zaczynają traktować obsadę jako listę funkcji promocyjnych zamiast jako fundament dramaturgicznego doświadczenia. I wtedy mamy filmy, które wspaniale wyglądają na plakacie i pozostawiają poczucie niedosytu w środku.

Podsumowanie: cztery filmy, jedna seria, zbyt wiele kompromisów

Thor obsada na przestrzeni czterech filmów to historia niespełnionych obietnic i kilku autentycznych triumfów. Tom Hiddleston jako Loki to rola, która – gdyby kino superbohaterskie miało własne Oscary – powinna zgarniać je w każdej możliwej kategorii. Cate Blanchett jako Hela i Christian Bale jako Gorr Rzeźnik Bogów to przykłady tego, co się dzieje, gdy wybitny aktor dostanie rolę choćby częściowo godną swoich możliwości. Chris Hemsworth nie dostał nigdy szansy, by naprawdę zaskoczyć – i to jest strata po obu stronach kamery.

Seria jest nierówna. Ale w tej nierówności – właśnie dlatego – jest też ciekawa. Warto ją obejrzeć nie po to, żeby się biernie zachwycać, ale żeby zadawać sobie pytania o to, jak wielkie budżety i wielkie nazwiska nie zawsze idą w parze z wielkim kinem.