Jeszcze Większe Dzieci obsada

Są filmy, które udają coś więcej, niż są. I są filmy, które w ogóle nie udają – po prostu siadają przy widzach jak stary znajomy na kanapie, otwierają piwo i mówią: hej, nie oczekuj cudów, ale dobrze się bawmy. Jeszcze Większe Dzieci z 2013 roku należy do tej drugiej kategorii, z tym że pytanie brzmi: czy ta strategia jest odwagą, czy po prostu lenistwem opakowanym w rozpoznawalne twarze?

Sequel komedii Duże dzieci z 2010 roku, wyreżyserowany ponownie przez Dennisa Dugana, to produkcja, która w teorii miała wszystko: sprawdzoną obsadę, gotowy koncept i gotową widownię. W praktyce Jeszcze Większe Dzieci obsada to zestaw znanych nazwisk z Hollywood, zebranych pod szyldem wytwórni Happy Madison – prywatnego projektu Adama Sandlera, który od lat buduje swoje filmowe imperium na zasadzie: zapraszasz przyjaciół, kręcisz film, wszyscy są szczęśliwi. Pytanie tylko, czy widz też jest szczęśliwy.

Film opowiada o grupie przyjaciół z dzieciństwa, którzy po latach spotykają się w rodzinnym miasteczku. Tym razem akcja rozgrywa się przez jeden dzień – ostatni dzień szkoły – i serwuje nam koktajl z gagów sytuacyjnych, nostalgii i humoru, który balansuje gdzieś między śmiesznym a żenującym. Obsada jest imponująca ilościowo. Jakościowo? To właśnie chcę dziś zbadać.

Pełna lista aktorów – zanim przejdziemy do oceny

Zanim wydam wyroki, oddam głos faktom. Oto obsada Jeszcze Większe Dzieci w zestawieniu tabelarycznym:

Zobacz także obsadę Alvina i Wiewiórki – kolejny przykład produkcji, gdzie znane nazwiska grają ważniejszą rolę niż scenariusz.

Obsada Jeszcze Większe Dzieci – casting jako instrument marketingu

Kiedy patrzę na obsadę Jeszcze Większe Dzieci, mam nieodparte wrażenie, że decyzje castingowe były podejmowane nie przy stoliku dramaturgicznym, ale przy lunchu w Beverly Hills. Wytwórnia Happy Madison ma swój charakterystyczny model działania: Adam Sandler dzwoni do przyjaciół, przyjaciele przyjeżdżają na plan, który często mieści się w atrakcyjnym miejscu, i wszyscy udają, że to normalna produkcja filmowa.

Nie mówię tego złośliwie – mówię to analitycznie. Pytanie o Jeszcze Większe Dzieci aktorów jest w istocie pytaniem o to, jak Hollywood traktuje komedię w dobie streamingu i algorytmów. Obsada tego filmu to nie efekt poszukiwania najlepszych aktorów do danych ról. To efekt lojalności, przyjaźni i sprawdzonej formuły.

I wiecie co? W pewnym sensie to uczciwe. Film nie udaje czegoś, czym nie jest. Ale czy to wystarczy, żeby obronić decyzje castingowe jako wartościowe artystycznie? Niekoniecznie.

Dennis Dugan jako reżyser jest idealnym wykonawcą tej wizji – nie stawia aktorom wymagań, których ci woleliby nie mieć. Efekt? Każdy gra siebie. Adam Sandler gra Adama Sandlera w roli Lenny’ego Federa. Kevin James gra Kevina Jamesa z dodatkowym gagiem fizycznym. To nie jest zarzut wobec ich talentu – to zarzut wobec systemu, który ten talent zamraża.

Więcej znajdziesz tutaj: obsada Shrek Forever – przypadek, gdzie casting też służył przede wszystkim rozpoznawalności marki.

Sandler i spółka – czy ta chemia wciąż istnieje?

Adam Sandler jako Lenny Feder

Adam Sandler jako Lenny Feder to centrum grawitacyjne całego filmu. I to jest właśnie problem. Sandler jest bezpieczny, przewidywalny i uroczy w typowy dla siebie sposób. Daje 6/10 – bo robi to, co potrafi, ale nie próbuje nic więcej. W 2013 roku miał już wystarczająco duże portfolio, żeby sobie pozwolić na ryzyko. Nie pozwolił sobie.

Kevin James jako Eric Lamonsoff

Kevin James jako Eric Lamonsoff to komedia fizyczna w czystej postaci. James jest sprawnym aktorem komediowym, który świetnie radził sobie w King of Queens czy w pierwszych Dużych dzieciach. Tutaj jednak ma wrażenie, że jego komizm jest już skrojony na miarę pewnych oczekiwań, a nie na miarę postaci. Upadki, miny, zaskoczenia – technicznie sprawne, ale emocjonalnie puste. Ocena: 5/10.

Chris Rock jako Kurt McKenzie

Chris Rock jako Kurt McKenzie to dla mnie prawdziwa niespodzianka – pozytywna. Rock wnosi do scen dialogowych energię, timing i inteligencję, które pozostałym aktorom wyraźnie brakuje. Ma naturalną zdolność do improwizacji i widać, że naprawdę bawi się materiałem. Gdyby film był lepiej napisany, Rock mógłby błyszczeć. Tak? Błyszczy mimo wszystko. Ocena: 7/10.

David Spade jako Marcus Higgins

David Spade jako Marcus Higgins to postać teoretycznie stworzona dla jego specyficznego, sarkastycznego humoru. W praktyce Spade ma tu za mało przestrzeni, żeby rozwinąć cokolwiek poza standardowym repertuarem złośliwości. Charyzma jest, scenariusz jej nie wykorzystuje. Ocena: 5/10.

Podobny przypadek to obsada Arcane – serial, który udowadnia, że dobre decyzje castingowe naprawdę robią różnicę.

Kobiety tego filmu – niewidzialne czy po prostu niedocenione?

To jest temat, który warto poruszyć, mówiąc o Jeszcze Większe Dzieci obsadzie i rolach.

Salma Hayek jako Roxanne Chase-Feder

Salma Hayek jako Roxanne ma więcej do zagrania niż w poprzedniej części, ale nadal jest przede wszystkim żoną głównego bohatera. Hayek jest aktorką z ogromnym potencjałem dramatycznym i komediowym – tutaj dostaje głównie zadanie bycia piękną i reagowania na żarty męża. Ocena: 6/10 – dlatego że robi z tego materiału maksimum, co możliwe.

Maya Rudolph jako Deanne McKenzie

Maya Rudolph jako Deanne to inna historia. Rudolph jest naturalna, ciepła i autentyczna w sposób, który rzuca się w oczy właśnie na tle bardziej sztucznego humoru otoczenia. Jej sceny z Chrisem Rockiem działają, bo oboje mają wspólny rytm i wiarygodność. Ocena: 7/10 – i szczerze żałuję, że film nie dał jej więcej.

Kiedy znane nazwisko staje się ciężarem

Steve Buscemi jako Wiley

Najciekawszy – i najbardziej frustrujący – przypadek w tej obsadzie to Steve Buscemi. Jeden z najlepszych charakterystycznych aktorów swojego pokolenia, twórca niezapomnianych ról w filmach Coenów, u Tarantino, w Boardwalk Empire. Tutaj gra Wileya – postać, której jedyną funkcją zdaje się być bycie kozłem ofiarnym losowych gagów. To jest klasyczny przykład marnowania talentu. Buscemi dostaje 4/10 – nie dlatego, że gra źle, ale dlatego, że nie ma czego grać, a to jest grzech po stronie produkcji, nie aktora.

Nick Swardson

Podobnie rzecz ma się z Nickiem Swardsonem, który jest obecny bez wyraźnego celu. Ocena: 4/10 – neutralnie i bez śladów.

Epizodyczni goście – efekt wow, który trwa trzy minuty

Jeszcze Większe Dzieci cast to także seria nazwisk rozpoznawanych przez określone pokolenie widzów, pojawiających się na zasadzie nostalgia-cameo. Vanilla Ice, Shaquille O’Neal, Taylor Lautner jako autoparodia siebie samego – to są żarty kontekstowe, które działają raz, przez chwilę, i wymagają od widza pewnego bagażu kulturowego.

Andy Samberg jako jeden z braterskich chuliganów to jeden z jaśniejszych momentów wśród epizodystów. Ma timing, ma energię, a jego postać przynajmniej ma wyraźną funkcję narracyjną. Szkoda, że pojawia się zbyt rzadko. Ocena: 6/10.

Taylor Lautner – Ocena: 5/10. Autoparodia działa, gdy jest jednorazowa. Tu jest też jednorazowa, więc jest okej, ale tylko okej.

Zbyt znajome twarze, zbyt mało odwagi

Najlepsza rola w filmie? Bez wątpienia Chris Rock jako Kurt McKenzie. To jedyny aktor, który sprawia wrażenie, że naprawdę gra coś, a nie tylko jest na ekranie. Jego sceny mają rytm, mają intencję i mają autentyczną komedię wynikającą z postaci, nie tylko z sytuacji.

Najsłabsza rola? Steve Buscemi – nie z jego winy, powtarzam. Ale właśnie dlatego, że wiemy, co ten aktor potrafi, i widzimy, ile z tego zmarnowano. To boli bardziej niż zła rola kogoś, kto nie potrafi zagrać lepiej.

Streaming, algorytm i casting pod oglądalność

Tu chcę się zatrzymać, bo Jeszcze Większe Dzieci jest idealnym przykładem pewnego zjawiska, które w 2013 roku dopiero raczkowało, a dziś jest dominującą logiką przemysłu filmowego. Casting oparty na rozpoznawalności zamiast na trafności.

Film można dziś obejrzeć m.in. na Netfliksie, Prime Video i Canal+. I algorytmy tych platform kochają tytuły z rozpoznawalnymi twarzami. Adam Sandler, Salma Hayek, Chris Rock, Kevin James – każde z tych nazwisk generuje kliknięcia. To jest produkt zoptymalizowany pod streaming, choć powstał przed erą streamingu. Wyprzedził swój czas – tyle że w złym sensie.

Happy Madison jako wytwórnia Sandlera zbudowała model, który dziś jest standardem: znane twarze, bezpieczny humor, minimalny risk artystyczny, maksymalny zasięg. To nie jest zarzut personalny wobec Sandlera – to obserwacja systemowa. W świecie, gdzie algorytm nagradza rozpoznawalność, casting staje się funkcją marketingu, a nie dramaturga.

Podsumowanie – gang przyjaciół, który działa na własnych zasadach

Jeszcze Większe Dzieci obsada to zestaw talentów użytych poniżej swojego potencjału w imię sprawdzonej, bezpiecznej formuły. Film dostarcza tego, co obiecuje – lekkiej komedii z grupą znajomych twarzy – ale nie dostarcza nic ponadto. Dla fanów Sandlera i jego kręgu to wystarczy. Dla kogoś, kto szuka w komedii czegoś więcej niż komfortu – nie wystarczy.

Czy warto obejrzeć Jeszcze Większe Dzieci? Jeśli lubisz lekkie, niewymagające komedie z lat 2010–2015 i masz sentyment do tej konkretnej grupy aktorów – tak, warto. Jeśli szukasz dobrego castingu, zaskakujących decyzji aktorskich i ról, które zostają w pamięci – szukaj gdzie indziej.